بعد از سه سال...

۱

من آمده ام که زنده باشم با تو

تَپـ...تَپـ...تَـ...تَـ...تَپـ... تپنده باشم با تو

در کنج قفس بدون تو می میرم

بگذار کمی پرنده باشم با تو

۲

عاشق شدنم اگر که واهی، زیباست

این راه اگر ته تباهی، زیباست

حکمم اگر اعدام، مرا باکی نیست

من معتقدم عشق گناهی زیباست

۳

خاکم را با دیده ی تَر نم کردند

تا گِل شد و آمیخته با غم کردند

درد و درد و درد و درد و...، تو بگو

من را به چه پشتوانه آدم کردند؟!

^{چایی...؟، نه... دیرم می شود، بگذار بعدازظهر}

^{فعلا خداحافظ، برو، دیدار بعدازظهر}

^...

^{یک عمر بعدازظهر چای تازه دم کردم}

^{چایید چای تو ولی هر بار بعدازظهر}

^{رفتی، نبودی تا ببینی بی تو این دنیا}

^{هی بر سرم آوار شد، آوار، بعدازظهر}

^{هر صبح شادم، شاد، اما بعد می بینم}

^{زندانی ام بین در و دیوار بعدازظهر}

^{پس کی میایی و بگیری چای از دستم}

^{شهزاده ی چادر سرِ قاجار؟!، بعدازظهر؟!!!}

^{وقتش رسیده دم کنم یک چایی تازه}

^{نگذار افتد از دهن این بار بعدازظهر...!}

 

کنجی نشست و در خودش هی قنبرک زد

 

با دستهایش هی به زیر چانه جک زد

 

امروز هم مثل همیشه هیکلش را

 

زن با نگاهی سرد و خسته هی کتک زد!

 

هی چرخ زد دور سر خانه سر مرد

 

از بس که زن ساکت شد و لب بسته فک زد!

 

سر را به روی شانه ی دیوار انداخت

 

یادش برای مرد بی زن، مردِ... لک زد

 

بغضی جلوگیر گلویش شد... وَ برخاست

 

ناخواسته بر چشم زن هی طرح شک زد

 

ته مانده های عشق زن در خاطراتش

 

بوی تعفن می گرفت و زن کپک زد!

 

برداشت چاقو را... وَ خوابش رنگ می شد

 

با قطره خون هایی که بر روی تشک زد...!!!

 

 

زن نبود...

مرد آمد از سفر خوشحال و شادان... زن نبود

خانه را هی کرد زیر و رو... هراسان... زن نبود-

تا بروبد گرد راه از روی دوش مرد... بعد-

چای داغ و در کنارش تکه ای نان... زن... نبود

ناگهان چشمش به روی میز افتاد و گل خشکیده ای

قوری پر چای سردی و دو فنجان... زن نبود!

رفت با حالی خراب از خانه بیرون، هر چه گشت-

کوچه ها را مو به مو و هر خیابان، زن نبود

با دلی غمگین به خانه بازگشت و ناگهان-

دید عکسی توی خانه وَ کماکان زن نبود!

خیره شد بر عکس توی قاب... زانو زد... نشست

دید دیگر بیقرار و چشم گریان، زن نبود!!!